Litteratur

Klokker av havre som ute i regnet

dropetungt heng ifrå tallause åk,

ringer for ingen all åkeren lang;

til grønklokker, gulklokker, lutande toppars

sølvøyredobbar når blinkande soldrypp

kløyvde i grønt krystallinsk klorofyll,

bind karbonet til korn, kalligrafisk,

i rader ned åkerens hallande bokrull

med skriftteikn du nyfiken ser meir enn skjønar;

dei stiller deg inn, gradvis fylt og meir still,

ein musikk i august, då du ikkje tenkjer: snart

er alt forbi; for eit anna tek til,

då klokker som grøne var snart blir gule

og kling i rislene tørre når sigden

svisjande bind nek av nyfylt gullregn,

der skysshestar ein gong fekk gomle om natta

på godt med mjuk halm som saug i seg pisset

så dei neste morgon stod nystrigla klare

den gong då havren var stor, essensiell,

var diesel for samferdsla, og drog plogen,

livsnødvendig som saltet; på ny

blir du no ropt fram or enkle kår,

rehabilitert, lik ein tarveleg dialekt,

sjølveigar blitt, dei siste dei første,

helsebot, gryna no, sertifiserte

for blodtrykk og tykktarm, i hudkrem og såpe;

så når, i høgt solstøv, havren blir treskt,

klokkene pensla mot blått med spissar

så tynne som tråden i ditt enorme genom,

som ingen, så lenge, har brydd seg om nøste –

då, sålda og sikta for agner og halm,

kimar mot stålet den oppfylte tyngda

i klokker som kling ut, fornya.

Frå boka Åsmund Bjørnstad: Åkeren på Manhattan, Det norske Samlaget 2018.